Make your own free website on Tripod.com
 
 BELGICA COLEN
België
Waar komt de benaming BELGIUM,BELGICA of kortweg BELGIË vandaan? Snuffel eens in boeken over Nederlandse taal, Volksgeschiedenis, atlassen van de middeleeuwen en renaisance (Gulden Eeuw) gramatica, encyclopediën. Wij hebben het voor U gedaan.

* You speak Dutch and French! Do you also speak Belgian? *
Wie heeft deze vraag niet in het buitenland – op reis - , of op het werk gekregen?
Het is moeilijk voor hen die geen Belgen zijn zich een beeld te vormen van wat de geschiedenis van het ontstaan van dit land eigenlijk is. Engelse en Amerikaanse protestanten komen hier wel eens op bezoek omdat hier de geschiedenis van hun godsdienst begint. Zij hebben misschien ‘The Rise of the Dutch Republic’ van de Amerikaanse historicus J.L.Motley gelezen verschenen in 1856, een in de Angelsaksische wereld zeer bekend standaardwerk over de opstand in de Nederlanden tegen de Spanjaarden, en denken onmiddellijk aan ‘The Netherlands’, of aan de ‘Low Countries’ en zijn zeer verwonderd dat er zoiets als België bestaat en dat dan niet The Netherlands zou zijn. The Netherlands, (met o.a. de Belgische edelen Egmont en Van Hoorn), was die plek op de wereld waar de eerste werkelijke Vrije Republiek ontstond die op zijn beurt model zou staan, volgens Motley, voor het Amerikaans democratisch sisteem. Hoe komt het dan, dat buiten het historisch begrip De Nederlanden, in het Latijn als Belgium vertaald, er ook een land bestaat dat België heet en waarvan de Latijnse benaming ook Belgium blijkt te zijn? 

*
OM dit te begrijpen gaan we hier de termen Belgo, Belgica, Belgium, Belgicus trachten te omschrijven. Het zijn Latijnse termen voor NEDERLANDSE woorden. Vertalingen dus! 
*
De wetenschappers, ten tijde van de Renaissance, zagen de noodzaak in om Nederlandse woorden, geografische en andere, in de toenmalige geldige wetenschappelijke taal, het Latijn, te vertalen. (B.v. in de cartografie van Mercator, de geometrie van Simon Stevin, en vooral in de werken van de Nederlandse humanisten.) Vooral omdat na de scheiding van de Nederlanden meer dan 200.000 Brabanders en Vlamingen naar het Noorden vluchtten en daar de eerste Universiteiten gingen bevolken. Al de wetenschap die in de hele Nederlanden vergaard geworden was, werd zo als het ware gecondenseerd in het Noorden in de nieuwe Republiek. De huidige Franse termen – Belgique, Belge – zijn eigenlijk terug uit dat Latijn vertaalde woorden van de oorspronkelijke Nederlandse begrippen die gelatiniseerd waren.
*
Algemeen wordt in België aangenomen dat de naam Belgica (Gallia Belgica) rechtstreeks aan dit land gegeven werd door de Romeinse veldheer Julius Ceasar en dat de bewoners ook de rechtstreekse afstammelingen zij van die –"Oude Belgen." Niets is minder waar!
Ceasar had op zijn veroveringstochten in het Noorden een verzamelnaam bedacht voor de Gallische (Keltische?) stammen die leefden tussen de Seine, de Marne, de Noordzee, het Fries gebied en de Rijn. Hij noemde ze Belgae. Een neologisme dus, door verscheidene stammen in één woord aan te duiden. Hij was ook niet in de juistheid van zijn beschrijvingen geïnteresseerd want die dienden alleen en uitsluitend om zijn rapport aan ROME op te smukken. Het is onwaarschijnlijk dat deze stammen zichzelf Belgae noemden. Zij konden lezen noch schrijven, leefden geïsoleerd in de ruwe natuur zonder communicatie naar buiten en kenden geen Latijn. Zij zijn er zich nooit van bewust geweest dat zij die naam droegen. Het is te Rome dat alles beslist werd.
Waar haalde Caesar dan het woord Belgae?
Men neemt aan dat hij doodgewoon een Keltische benaming in het Latijn weergaf. De oorsprong is onbekend.
*
Nu is iedereen het er over eens dat Caesar veel te intelligent was om zelf het woord ‘Belgae’ te fabriceren. Hij luisterde naar wat de mensen zeiden, ook al verstond hij het niet. Het oorspronkelijk woord was voor hem dan ook niet moeilijk te vinden. Uit het Keltische woord ‘bhelgh’, opgeblazen, waren er veel woorden afgeleid die allen doorgaans te maken hadden met ronde voorwerpen gevuld met lucht.Zo noemde de Galliërs, iedere zak ‘bulga’, en in het Bretoens werd dat ‘bolgh’ een blaasbalg, bal, blaas, maag, buik,kussen, het was allemaal ‘Belg’.
Ons Nederlands heeft er het woord balg aan over gehouden, het Engels belly.
*
Er werd ooit geponeerd dat Caesar die vloeiend Grieks sprak, de culturele taal van het Romeinse Rijk, zich misschien ook liet leiden door de herinnering aan zijn , ook uit Gallië afkomstige, historische collega Bolgios die zich, net zoals de legendarische Spartaanse Koning Leonidas twee eeuwen vroeger, door zijn dapperheid in de slag bij de Thermopylea had onderscheiden. In dit verband kan men veronderstellen dat Caesar in zijn rapporten aan Rome, zichzelf boven alle anderen als held wou voorstellen.
Van alle Galliër zijn de Belgae (afgeleid van Bolgios) de dappersten en luister O Rome, ik Julius heb hen overwonnen en ben dus de dapperste!
Wat er ook van zij, het woord Belgica zal, DUIZEND jaar na de verdwijning van het Romeinse Rijk, verbonden worden met de gemeenschappelijke Nederlandse taal en cultuur, van Bonen, Kales,Duinkerken tot in het noorden aan de zee, Mare Belgicam.
*
Maar veel belangrijker dan die duistere prehistorie van de naam Belgae is de latere geschiedenis ervan die wij zeer goed kennen. In 51 vóór Christus werd het gebied van de Belgae bij het Romeinse rijk ingelijfd, zoals daarvoor met Gallië ten zuiden van de Seine al eerder gebeurd was. Keizer Augustus, niet Caesar, gaf het vanuit Rome, de naam ‘Gallia Belgica’ vaak verkort tot ‘BELGICA’.
*
Later in 17 vóór Christus werd door Keizer Tiberius, Belgica ingedeeld in Belgica prima (hoofdplaats Trier) en Belgica secunda (hoofdplaats Reims). Dit Belgica strekte zich uit langs Marne en Seine langs de kust tot aan het hedendaagse Den Haag, langs het gebied van de onoverwinnelijke Friezen, boven Utrecht langs Arnhem. Langs de gehele Rijn tot aan de Bodensee en binnen de Zwitserse Alpen.
Doordat de Germanen van over de Rijn steeds meer de Romeinen in het nauw dreven werd een gedeelte van Belgica afgescheiden in Germania Inferior (hoofdplaats Keulen) en Germania superior. Een soort oorlogsgebied.
*
Eens de Romeinen zich moesten terugtrekken werd het een lopen en de Franken veroverden steeds meer gebied en stichten het nieuwe rijk met als zetel eerst Doornik, dan Parijs en later Aken, waar dan de nieuwe Wereldlijke Keizer zoals vroeger de Romeinse Keizer, Karel de Grote, Duitstalige heerser van het christendom , zijn troon ging opstellen met hulp van de Paus te Rome. Alle oude Romeinse benamingen voor de Romeinse provincies waren nu verdwenen en vergeten. Geen Belgica prima noch Belgica secunda meer. De Franken de nieuwe Frankische bewoners verdreven of assimileerden de Kelten Zij brachten nieuwe namen mee. Neustrie¨, Austrasië, Bourgondië. Bij de verdeling van het Keizerrijk van Karel de Grote ontstonden West-Francië; Lotharingen en Oost-Francië. West-Francië zou Frankrijk worden. Oost-Francië Duitsland. Het gebied ten Westen van de Schelde (Vlaanderen) kwam bij West-Francië. Het gebied ten Oosten (Brabant) kwam bij het Duitse Rijk. De bevolking was trouwen grondig veranderd, zij spraken Germaanse streektalen maar konden ook nog niet lezen noch schrijven. Onze voorouders zijn dus niet de zogenoemde Oude Belgen maar de Franken.
*
Na duizend jaar uit de geschiedenis van Europa te zijn verdwenen, heeft men een eeuw later deze vergeten historische Latijns namen zoals Belgica en Belgicus , weer uit de mottenkist gehaald en opgepoetst. Hoe dat kon gebeuren zullen wij nu zien. Het is in de tweede helft van de 15de eeuw, als er een hernieuwde belangstelling vastgesteld werd in de studie van het klassieke Latijn dat de namen Belgica en Belgicus weer opduiken. Niet als aardrijkskundige namen maar als vertaalformules. Monniken die ook de klerken waren gebruikten een vereenvoudigd Latijn in hun geschriften. Het kerklatijn, waarvan zij, buiten de liturgie, geen woordenschat bezaten. Als zij dagelijkse woorden uit de mond van het volk moesten neerschrijven loste zij dat eenvoudig op, zij bootste ze na in een soort Latijnse vorm. Bijvoorbeeld Karel werd Carolus. Van de toenmalige benaming voor de volkstaal ; Diutiek, Thiudisk, Ditesc, Duuysc, maakte, ze Theodiscus, Theodisca, Lingua Theodisca enz. Het is zelfs de eerste poging om aan de gemeenschappelijke Dietse streektalen gesproken in het gebied aan de Noordzee een wetenschappelijke naam te geven. In de Siegfriedsaga (1100) heet Siegfried, ‘den helt uoz Niderlant’. Met ‘Nederland’ werd het gehele Neder-Rijnse gebied, later de gehele Noord-Duitse laagvlakte, bedoeld. De opkomst van de Humanisten die met elkaar in het Latijn over geheel Europa wilden corresponderen en die in onze streken vooral in de Gouden Eeuw in Noord Nederland aan bod kwamen, vonden dit alles maar een barbaars gedoe. Zij wisselden de overgebleven kopieën van de oude klassiek Latijnse schrijvers uit en raadpleegden ze om benamingen te vinden in het Latijn voor de bewoners van dit land en hun taal van wat zij ‘landen van herwaarts over’ of ‘t’Nederland’ noemden, maar geen klassieke namen hadden. Onder de oude teksten bevond zich misschien ook het fameuze rapport aan Rome, de COMMENTARII DE BELLO GALLICO van Julius Caesar! Ze haalden de woorden Belgae, Belgico enz., woorden die duizend jaar lang ongekend in onbruik geraakt waren, weer voor de dag met de vorm Belgium en het bijvoeglijk naamwoord Belgicus. Maar dan als de vertalingen van de begrippen ‘Lagelanders’, ‘de Lage landen’ en ‘Lagelands’. Bijgevolg werd de door het Volk in de Nederlanden gesproken taal, het Diets of Duuts, in het Latijn van de geleerden de Lingua Belgica genoemd.
*
Nijhoffs Geschiedenis Lexicon. 1981 ‘s Gravenhage vermeld onder België: "In de 16de eeuw hebben de Humanisten de naam (Belgae,Belgium) weer doen herleven ter aanduiding van De Nederlanden. Na 1790 beperkt tot de Zuidelijke Nederlanden."
*
Het volk dat geen Latijn kende sprak van de eigen taal. De Volkstaal. In oude handschriften gemaakt te Gouda in 1482, en te Antwerpen in 1514, leest men:"Nederlants, Overlants." In een Brussels handschrift van 1518, "Onse ghemeene Nederlandse Tale." De krant ‘Nieuwe Tijdinghen‘, Antwerpen 1621; Nederlandse Tale."
*
Belgium Foederatum, dat was de republiek van ‘de Verenigde Nederlanden’. U kent wellicht de beroemde kaart van de Mechelse cartograaf Jan van Hogenberg einde 16de eeuw getekend onder het koningschap van Hispaniac Rex Fhilipp waarop de Zeventien Provinciën getekend zijn binnen de figuur van een leeuw, De LEO BELGICUS. Het is de Nederlandse leeuw! Zij werd uitgegeven nadat de Nederlanden in twee delen gescheiden was en zelfs na de Vrede van Munster wat aantoont dat wetenschappelijk het gehele gebied van de Nederlanden beschouwd werd als één geheel ondanks de bestuurlijke scheiding. IN 1648 schreef Huigh de Groot (Hugo Grotius) zijn werk over de opstand tegen de Spanjaarden onder de titel : ‘Annales et Historiae de Rebus Belgica. In de grote atlas van J.Bleau (1662) staan de Verenigde Provinciën als Belgica Foederata vermeld. Belgica Regia heette het gebied dat onder het gezag van de Spaanse koning was gebleven. Valerius Andreas verzamelde in zijn Bibliotheca Belgica de biografieën van beroemde Nederlanders. Joost Lips of Justus Lipsius(1547 – 1606) . (Leiden – Leuven) beschreef de Bourgondische Hertog Philippe le Bon als de ‘Conditor BELGII (schepper der Nederlanden), omdat hij door erfenis, aankoop en invloed ongeveer het grondgebied van de Verenigde Nederlanden had verenigd. Zo onstond ook het begrip ‘Lingua Belgica’ voor de Nederlandse taal. In 1563, in de nieuwe Republiek van het Noorden noemden de Hollandse Calvinisten zich Belgen. We lezen het in het werk van Karl Leder ‘Die Kirche im Zeitalter des Konfessionellen Absolutismus 1555 – 1648’ (Linz 1949) wat volgt: "Die Verbreitung des Calvinismus spiegelt sich in den Calvinistischen Bekenntnisschrifte wieder. Ein Privatbekenntnis Bullingers wurde 1566 zur Confessio Helvetica erklaert. Nach seinem Übertritt zum Calvinismus veröffentlichte Kurfurst Friederich III van Pfalz diese Bekenntnisschrift. In 1563 erschien der Heidelberger Katechismus. IN DIE NIEDERLANDEN erschien die ‘CONFESSIO BELGICO.’ Im Frankreich die Confessio Gallicana. In de 17de eeuw verscheen te Amsterdam een boek getiteld ‘De Bello Belgo’, met als ondertitel de ‘Hollandse Oorlogen.’ Het woord Belgo werd dus als Hollands gebruikt. De Hollandse Calvinisten gebruikten het woord Belgo voor Holland want het was Holland dat in de nieuwe natie van het noorden de hegemonie over de andere provincies uitoefende. De katholieke provincies situeerden zich in het oorlogsgebied (generaliteitslanden) en hadden niet eens medezeggenschap. Een titelblad van een boek uitgegeven te Rotterdam omstreeks 1580, toont de Nederlandse (of Hollandse) maagd, bedreigd door de Spaanse plakkaten, die de titel BELGICA op haar kleed draagt. Dus Belgische maagd als Nederlandse, wat toen ook de wetenschappelijk betekenis van het woord Belgica was. Catharina Belgica, de dochter van Willem van Oranje en Charlotte van Bourbon, geboren te Antwerpen werd zo genoemd naar het begrip Belgica, Nederlanden.
*
Na 1830 gebruiken wij Belgium; Belgica in engere zin om de nieuwe staat België en zijn bewoners aan te duiden. Nieuwe woorden zijn dan Belg, in het Frans Belge, ook als bijvoeglijk naamwoord zoals vroeger Belgique dat nu de naam van de staat wordt Zo wordt Belgica een aardrijkskundig begrip dat alhoewel het afkomstig is van het Begrip Nederlands verondersteld wordt rechtstreeks overgeleverd geworden te zijn vanuit het Romeinse gebied Belgica. Dat kan natuurlijk niet kloppen want het huidige België is slechts een lapje gerukt uit het uitgestrekt gebeid dat van de Noordzee tot aan de Alpen reikte. Het vroeger Gallia Belgica. Het verband daarvan met het huidige België is logischerwijze onaanvaardbaar. Onder de Oostenrijkse Habsburgers, opvolgers van de Spaanse Habsburgers, die de verdere geschiedkundige evolutie niet konden voorzien, was de benaming Belgica, Belgique helemaal géén staatskundig begrip geweest. De Oostenrijkers waren geen bezetters of verdrukkers, zij waren gewoon de erfelijke vorsten. In de Oostenrijkse Nederlanden is nog in 1783 een spraakkunst verschenen getiteld:’Idea Lingua Belgica’ van Everardus van Briel. Het woord ‘Nederlands’ weergegeven in het Latijn zoals zijn voorgangers gedaan hadden in de Bourgondische Nederlanden. Een vertaalformule zonder politieke rol maar van culturele betekenis. In 1782 publiceerde Jean des Roches zijn Historiae Belgicae waarvan de Franse vertaling in 1797 de titel droeg van Histoire Ancienne des Pays-Bas. Dus Belgicae was Nederland. Daar vanuit het Weense Hof de taal van adel en hogere burgerij het Frans was, werd het begrip ‘Nederlands’ als Belgica gewoon overgenomen als ‘Belgique‘.
*
Het gebruik van het woord Belgique om het begrip Nederlands te vertalen zal voor de Franssprekenden een nieuwe betekenis krijgen. Voor hen die Nederlands noch geschiedenis kenden, werd het een nieuw Belgisch begrip. Wij voelen dat al aan in de geschiedenis van de Oostenrijkse Nederlanden vooraf 1797. De huidige Franstaligen zullen daarin het woord dikwijls ontmoeten en daaruit verkeerdelijk besluiten dat de staat Belgique vroeger al in wording was.
*
Daarbij vergeet men dat de Oostenrijkse Nederlanden in 1792 overwegend Nederlandstalig waren. Bovendien was het latere Belgique een stuk groter dan de kleinere Oostenrijkse Nederlanden. De Oostenrijkers konden zich militair, ook al riepen zij Pruisen, Engeland, Holland en Hanover te hulp, zich niet verzetten tegen de expansiedrang van de Franse koningen zoals Louis XIV! De Franse legers ondernamen ontelbare (ruim 200) expedities tot ver in Noord Nederland en wisten telkens brokken gebied af te scheuren en te annexeren. De Franstalige delen van de oorspronkelijke Spaanse Nederlanden waren reeds lang voorheen door de Fransen geannexeerd. Zij zijn, op het ogenblik van de inval van de Franse Revolutionairen geen deel meer van onze gewesten. (Ook in 1848 vielen Franse revolutionairen weer België binnen wat er op wijst dat het Franse volk ervan overtuigd was dat La Belgique tot de Franse natie behoorde!)
*
De meeste, nu Nieuw Belgische, Franstalige gebieden werden later onder de Franse bezetting toegevoegd aan de Départements Belgiques en bleven onder het koninkrijk der Verenigde Nederlanden aangehecht. Daarna in 1830 werd door het Belgisch Bewind een deel van Franssprekend Luxemburg geruild tegen een deel van het reeds bezette Nederlandssprekend Limburg. Dat versterkte de Franstalige aanwezigheid in het nieuwe België. Enkele grenscorrecties leidden tot aanhechting van kleine Franse gebieden, o.a. Bouillon.
*
Niettegenstaande men het België van 1831, ook vandaag nog, een D E M O C R A T I E noemt, werd de bevolking bij de vorming ervan helemaal niet geraadpleegd. Men waagde zelfs niet een volksraadpleging te houden omdat men vreesde dat een meerderheid de scheiding zou afkeuren. Bovendien werd de persoon die de kroon zou dragen niet uit het volk gekozen maar werd na beraad van de Europese mogendheden aangeduid. Ja hij werd zelfs verplicht de vrouw te huwen die het Franse hof aangeduid had! Er waren minder dan 40.000 cijnskiezers, namelijk welke een hoger bedrag van cijns of belastingen betaalde. Dat waren de edelen, hogere burgerij, kapitaalkrachtigen, landbezitters. Daarvan maakte maar een gedeelte gebruik van hun stemrecht. Stemplicht bestond toen nog niet, dat werd eerst in 1893 opgelegd. Zij die het Koninkrijk der Verenigde Nederlanden wilden voortzetten, de Orangisten, hadden geen andere democratische keuze dan gewoon van de stemming weg te blijven. Er was dus geen democratische keuze mogelijk Bovendien vreesde men dat de kooplui en gegoede burgers in de steden die gekende orangisten waren zouden stemmen. Daarom verhoogde men het vereiste cijnsbedrag, dat de betaler toestond te stemmen, in de steden en verlaagde het noodzakelijk cijnsbedrag voor stemrecht op het platte land. Dat bevorderde het stemrecht van de adel en de rijke grondbezitters. Het was de nieuwe elite van magistraten, ambtenaren, officieren, geestelijken en opkopers van het geconfisqueerde kerkgoed en zo rijk geworden waren. Fransen met middelen op zoek naar een baan die hier invloed hadden. Franstaligen die onder Napoleon in het land aangesteld werden en onder Willem I gewoon voortgewerkt hadden, vooral in het leger en de administratie die nu hun kans kregen om hun invloed aan te wenden om België bij Frankrijk te voegen. De leden van het voorlopig bewind waren niet allemaal geboren in het land. Velen waren geboren in Frankrijk of waren gewoon Fransen. Zij en zij alleen beslisten met hun stem over de politiek in de nieuwe staat. Het gewone volk was weinig ontwikkeld, praktisch analfabeten, hadden geen kijk op de toestand, waren geïsoleerd op het platte land, wisten niet eens wat een nationaliteit was of zelfs de betekenis ervan na Oostenrijkers en Fransen geweest te zijn. Het is onbetwistbaar dat de bedoeling van het nieuwe bewind dat de macht gegrepen had was om La Belgique, dat geacht werd onder Napoleon een onafscheidelijk deel van L’ Empire geweest te zijn, weer bij Frankrijk aan te hechten. Dat was voor de Europese mogendheden ondenkbaar en men zocht een politiek compromis waarmede men een militair ingrijpen kon vermijden. Het koninkrijk der Nederlanden was immers gegarandeerd geworden door Rusland, Pruisen en Engeland. Maar een oorlog kwam ongelegen. Het Nederlandse Leger dat te Waterloo 30.000 man sterk was, was reeds op vredesvoet gedemobiliseerd en alle betaalde huursoldaten, vooral Zwitserse troepen, ontslagen en naar huis gestuurd. Het reguliere leger bestond voor een deel uit (Belgen) zuid Nederlanders. Dit gaf de s e p a r a t i s t e n een buitengewone kans om te slagen in hun opzet.
*
Ondanks alles wordt het echter grappig wanneer men ziet hoe in de Belgische Vaderlandse geschiedenis het Franse woord, dat een vertaling is van Belgica (Nederlands) wordt vertaald, niet naar zijn oorspronkelijke betekenis van Nederlands maar ,als Belgisch of Belg, denominaties die pas na 1830 in deze beperkende zin in voege kwamen.
De Vlamingen die steeds tot de lage landen behoorden krijgen hier hun eigen geschiedenis hertaald en vervalste terug aangeleerd door de Franstalige Belgen! Want er is geen historische twijfel dat het begrip België van Laatmiddeleeuwse Nederlandse oorsprong is. Bovendien wordt het kleine stukje Europa door de Belgicisten behandeld als een autonome belangrijke entiteit, wat het ongetwijfeld nooit geweest is. Men distilleert hieruit een Belgisch Nationalisme van bedenkelijke kwaliteit.
*
Henri Conscience die, als zoon van een onder Napoleon ingeweken Fransman, enthousiast Belgicist (hij vocht in 1830 mee met de muiters) beweerde wel dat wij een Belgische Taal spraken. Maar daarmede bedoelde hij een Vlaamse Taal met een Belgische spelling. Men kan hier verkeerdelijk concluderen dat Conscience terug naar het begrip Lingua Belgica = Nederlands wilde, maar dat was niet zijn bedoeling. Voor hem was het Nieuwe België als het Nieuwe Rijk, een uitgespreid gebied van roem en eer. Conscience zette zich met zijn Belgische taal af van de stelling van Jan Frans Willems, de vader van de Vlaamse beweging, vrijzinnig strijder voor het behoud van de eenheid van de Nederlandse taal en spelling. België moest immers voor niemand onderdoen! Toen, zoals nu, trachtten de Belgische revanchisten de taal, die in het Dietstalige deel van België gesproken wordt, als een apart element te beschouwen, los van de in het Noorden gesproken cultuurtaal. Zo zou het idioom in het Zuiden verworden tot de omgangstaal van een machteloos volk, door ze als 'Belgisch' te denigreren
*
In 1848 schreef de bisschop van Brugge aan de Vlaams - Belgische voorman David: "Het is juist, dat ik de versmelting van Vlaanderen en Holland vrees omdat ik rees dat mijn bisdom dan met boeken overspoeld zou worden die gevaarlijk zijn voor geloof en zeden. Het voorbeeld van de insijpeling der Franse letterkunde in Wallonië en in de grote steden is waarschuwend. En het gevaar komt niet alleen uit Holland. Er zijn ook bij ons letterkundigen die geen waarborgen bieden. Indien wij onze eigen spelling behouden dan zijn dezen in de onmogelijkheid gesteld hun werken uit te geven bij gebrek aan afzetgebied." (uit: Spellingverandering van zin naar onzin. G.C.Molenwijk,Amsterdam 1992.) .
*
Henri Conscience was misschien een in het Frans denkende maar in het 'Vlaams' schrijvende auteur, maar hij was, als historicus, een gedegen vorser die b.v. in 'De Kerels van Vlaanderen' een, aan strenge historische discipline onderworpen werk afleverde. Hij nam niet de Nederlandse taal, zoals zij in het Noorden leefde als voorbeeld, maar het Duits. Hij modelleerde zijn zinsbouw op de Duitse grammatica en nam de nieuwe Duitse woorden als' der Zug' (trein) over en vertaalde ze als' de tocht' Hij was overtuigd van de roeping van het nieuwe België en dat verklaart ook de genegenheid waarmede hij vanuit Brussel, door de Duitser, in Engeland weduwnaar geworden, Leopold van Saksen-Coburg, werd bejegend. Leopold I moest België los van Frankrijk houden en In die politiek paste Conscience's "Leeuw van Vlaanderen" perfect!
Conscience wilde een 'Belgische' verantwoording van de nieuwe Belgische staat opstellen, maar heel de cultuur en de cultuurpolitieke geschiedenis speelde zich bij hem af in het oude (Franse) graafschap Vlaanderen Hij wist waarschijnlijk te weinig over de geschiedenis van het kernland der Nederlanden Brabant dat zich uitstrekte van Brussel, over Antwerpen tot Breda, Bergen op Zoom, 's Hertogenbosch. Ofwel was hij zo sluw dit te negeren. Eens het gebied van Hertog Jan van Brabant Nederlands Dichter van de Renaissance. De pogingen van Conscience om het begrip België op historische gronden op te bouwen leidde tot zijn beeldvorming van het Vlaamse volk en de Vlaamse taal. Zo werd hij, ongewild, de schepper van de Vlaamse mythe! Daartegenover staat Jan Frans Willems, nochtans de vader van de Vlaamse beweging genoemd, die zich heel-Nederlands opstelde, evenals een aantal andere intellectuelen van Duysse, Snellaert, Vuylsteke, Moyson (Bond Moyson werd na hem genoemd omdat hij met zijn volkspartij te Gent, naar verluid, in het socialisme stapte!) Vandaag zien wij hoe de moderne 'Belgisch' taalkundigen afstand nemen van de degelijke Vlaamse wetenschappers van de eerste Vernederlandste Belgische universiteit van Gent en vandaag taalkundig een begrip 'Belgisch' hanteren dat de plaats inneemt van Nederlands. Hun objectie heeft geen wetenschappelijk- of taalkundig- maar een onwetenschappelijk politiek doel. Een gevolg daarvan was het vervangen van de term Zuid-Nederlands door 'Belgisch' in de 'Grote van Dale' Als onvoorzien resultaat wordt eens te meer bevestigd dat alleen het Nederlands dé Belgische taal is. Er is geen taalkundige tegenhanger voor het in België gesproken Frans! Er is geen langue Belge, mais une langue Belgique (= adjectief) (you speak French and Dutch, do you also speak Belgian?) .
*
Het is alles een beetje verwarrend Zo is de officiële titel van, de koning van België "koning der Belgen", Roi des Belges, Rex Belgorum! Leopold kon in 1831 geen koning van België genoemd worden, omdat die titel al verwees en gedragen werd door koning Willem 1= 'Rex Belgium"! In 1814 bij de vorming van de nieuwe Nederlandse staat werd er voorgesteld het gebied het 'Koninkrijk der twee Belgiën' te noemen! Inderdaad het Rijk van de twee Nederlanden wat het in wezen was .
*
Nederland had voordien alleen Stadhouders gekend. Stadhouder Willem II begeerde een kroon maar stierf. Daarom verboden de Raadpensionarissen de opvolger, Willem III, zich ooit met staatszaken in te laten en mocht alleen legeraanvoerder zijn. Willem V vluchtte naar Engeland uit schrik voor de democratische patriotten die een volle Republiek wilden oprichten..(Patriotten kregen als scheldnaam: De Kezen) Een van zijn zonen zou in het leger van Wellington vechten de andere Willem ging naar Duitsland om zich een koninkrijk te verwerven Willem I werd de eerste Koning in de Nederlanden, loot van een stam die groeide uit het geslacht van Willem van Oranje, stichter van de Republiek der Verenigde Nederlanden! .
*
Leopold I, daarentegen had helemaal geen banden met dit land. Hij was getrouwd geweest met de kroonprinses van Engeland, Charlotte van Hanover dochter van George IV Duitse koning van Hanover en het Britse rijk (1820), maar zij overleed.. Als weduwnaar werd Leopold een pensioen uitbetaald door de Engelse staat. Hij en zijn raadsman Kristiaan Frederick Stockmar voerden diplomatische gesprekken om de kroon van het nieuwe bevrijde Griekenland in zijn bezit te krijgen. Intussen sloot hij een geheim huwelijk met de Duitse actrice Karoline Bauer, nichtje van Stockmar! Geheim, omdat als het bekend werd dat hij weer gehuwd was, hij zijn jaargeld als weduwnaar van de kroonprinses zou verliezen. Karoline Bauer beschreef in haar mémoires Leopold als een pedant persoon met een dor gevoelloos hart! De Griekse troon werd hem niet aangeboden en Leopold leidde een doelloos leven Onverwacht werd aan deze Duitse Saksen-Coburger en ex-Griekse troonpretendent dan de kroon van het nieuwe België aangeboden op voorwaarde dat hij de Franse prinses Louise Marie van Orléans, de dochter van (koning) Louis Philippe zou huwen! De Fransen hadden steeds een vinger in de Belgische pap! Reeds Bonaparte had de vrede geweigerd omdat hij dan 'La Belgique' moest opgeven. Deze weigering om met het verlies van België de vrede af te kopen, leidde tot zijn ondergang op het slachtveld! Ook Danton had in 1792 de annexatie van (België), les provinces Belgiques, geëist.. Het was en is nog een constante in de Franse buitenlandse politiek. De militanten Franse koningen Louis XIV en Louis XV hadden reeds getracht Nederland gewapend in te nemen Getuige hiervan zijn de vele schilderijen die de Franse legers voorstellen in aanval op Vlaamse en Nederlandse steden uitgestald in het museum van het Hôtel des Invalides te Parijs. 

Misschien is dit alles vandaag niet relevant (alhoewel de diplomatie de voorzetting van de oorlog is met andere middelen) , maar het duidt toch de verwarring aan die van de natie België, als erg klein land, een zo hybride schepping maakt. Ook vandaag nog een probleem, dat voor oningewijden moeilijk te begrijpen is. Kijken wij even terug in de geschiedenis van de lage landen, les Pays-bas, de Nederlanden. Er waren geen interne grenzen Het gebied was geen staat, geen koninkrijk. Naar het Oosten toe was er het Heilige Roomse Rijk der Duitse natie, dat zelf ook geen echte eenheid vormde, maar er was toch een historische en culturele verbondenheid Karel V, keizer van het Duitse rijk, zette het eenheidsstreven der Bourgondiërs voort en zijn 'Bourgondische Kreis' vormde een apart deel van het rijk. In 1543 verenigde hij de 17 provincies , dat zijn de zeventien gewesten van de Nederlanden. Maar dit gebied was nog geen koninkrijk Naar het Zuiden toe was er een tamelijk goed afgelijnde taalgrens. Die taal- en cultuurgrens ontstond door de veroveringspolitiek van de Franse koningen die steeds meer Diets gebied inpalmden. Vanaf Boulogne (Bonen) over Duinkerken tot Kortrijk (Kortrijk was zelfs een tijdje Frans gebied) werd de taalgrens een, onder politieke en militaire druk geschapen grens ook al werd het gebied niet onmiddellijk voor het gewone volk verfranst. In het graafschap Rouen verdween het Vlaams in de 11 de -12de eeuw. Voordien waren de charters van de stad Bonen (Boulogne) nog in de Dietse taal gesteld. ln het Kales gebied ging het Vlaams reeds in 1250 achteruit maar verdween pas omstreeks 1450. De Heren van Rijsel en Duinkerken waren bekend om de kwaliteit van hun Dietse spraak. Het is duidelijk dat het begrip Belgica, Belgo, en daarvan in het Frans afgeleide bijvoeglijk naamwoord Belgique zijn intrede in de wetenschap doet ongeveer in de laat Spaanse periode: en zijn uitdrukkelijke politieke betekenis krijgt in het nieuwe uit de Spaanse Katholieke overheersing bevrijde Noord-Nederland Republiek. .

*
In de 18de eeuw begint men in de Oostenrijkse Nederlanden af en toe die Latijnse namen -de Franse en Nederlandse equivalenten daarvan - aan te wenden in een verengde betekenis, die alleen slaat op de eigen, de Zuidelijke Nederlanden. Zo zou de democratische voorvechter Verlooy schrijven over 'de Tael van 't Nederland, de Tael der oude Belgen' zijnde de volkstaal van de Oostenrijkse Nederlanden, (Lingua Belgica) Hij kende immers de term 'Vlaemsch' nog niet, (Die stamt van Conscience) misschien wel Nederduyts of Nederlants ~ Na twee eeuwen scheiding en vervreemding was zowel in het Noorden als in het Zuiden het begrip van de hele Nederlanden als één gebied bijna verdwenen. Dat is begrijpelijk als men weet dat onder het conservatieve Oostenrijks bewind de bevolking, voor een groot deel, van alle internationaal culturele contacten afgesneden was, evenals van de cultuur -ook taalcultuur -van het Noorden Wel waren er nog contacten tussen rederijkerskamers. Terwijl elders, in de omliggende landen, een geestelijk leven tot bloei kwam in de Romantik en de Aufklärung, zelfs in een zo verbrokkeld land als Duitsland (Lessing, Herder, Kant) was er in de Oostenrijkse Nederlanden nauwelijks enig cultuurleven te bekennen. Daarbij kwam nog het religieus onderscheid. De clerus in het Zuiden was anti-Hollands omwille van het protestantisme, dat in het Noorden ook niet erg breed denkend was (De Calvinisten waren geen onschuldige doetjes. De professoren van de eerste Hollandse universiteit te Leiden werden gehuisvest in de huizen van de verdreven katholieken van die stad.) Cultureel, maar vooral taal-cultureel, bloedde het volk dood. De Oostenrijkse Nederlanden vormden toen, na 200 jaar, onder druk van de Jezuïtische Contrareformatie een uniek verschijnsel van Katholiciteit in Europa dat resulteerde in een bijna volledig analfabetisme van het gewone volk. De stijl was Biedermeier en Rococo. Het meest analfabete land in West Europa! . Er groeide echter politiek verzet tegen de Oostenrijkse politiek vanuit verschillende hoeken. Sommigen steunden zich op de ideeën die later naar de Franse revolutie zouden leiden. Anderen klampten zich vast aan de lokale voorrechten en vonden het verlicht despotisme van Jozef II een inbreuk op hun aloude vrijheden. Het beeld van de verenigde Nederlanden was nog niet helemaal verdwenen uit de verbeelding van de weinige intellectuelen die overbleven. Gek genoeg namen zij -het Frans gebruikend -de benaming Etats-Unis Belgique aan (de verenigde Nederlandse staten). Dat zou tot heel wat geschiedkundige verwarring leiden Het gebruik van het Frans tegenover het hof van Wenen was verklaarbaar. het Frans was toen de diplomatieke taal. De bedoeling was een oprichten van de Brabantse, staten vertaald als 'Etats Belgiques" waarbij het bijvoeglijke naamwoord fungeerde als Brabants De vlag met de Brabantse kleuren (zwart, geel en rood) werd toen voor het eerst gehesen. De plannen voor een revolutie werden in Breda gesmeed! De samenzweerders hadden geheime gesprekken met de Raadspensionarissen van Holland om de Nederlandse staten weer te verenigen. Het Vonckisten leger viel vanuit de Noordelijke Nederlanden de Kempen binnen.
*
De bevolking van de Zuidelijke Oostenrijkse Nederlanden waren toen overwegend Nederlandstalig! Franssprekend Luik, Charleroi, Huy, Dinant behoorden niet tot de Oostenrijkse Nederlanden! Ook Hasselt, Maaseik en Maastricht niet. De Oostenrijkers hadden meer dan de helft van hun Nederlands gebied moeten afstaan aan Frankrijk met daarin Rijsel, Dowaai en de Heerlijkheid van Malmedy-Stavelot en Luxemburg. Weliswaar was Frans de bestuurstaal in het contact met Wenen maar elke ambtenaar, zelfs bisschop die met het volk in gesprek kwam moest de volkstaal kennen. (Tweehonderd jaar later in de staat België was dat niet meer het geval.) . In 1792 vielen de Fransen, in hun oorlog met de Oostenrijkers, eens te meer ook Zuid Nederland binnen en de Franse bezetting begon. De aanwezigheid van een Frans leger vormde de eerste werkelijke bezetting van dit land! Zij had tot doel de structuren en het weefsel van de Nederlandse samenleving om te vormen en te verfransen terwijl er een cultuurpolitiek van vernietigen gevoerd werd. Kunstschatten werden geroofd en zouden later de basis van Het Louvre vormen te Parijs. Grote gebouwen, kerken en abdijen werden gesloopt (Brugge, Antwerpen, Gent) en er was zelfs een plan om de Kathedraal van Antwerpen af te breken. De komst van Napoleon verijdelde de uitvoering van een totale culturele verwoesting van het land Napoleon had in 1797 de Oostenrijkers bloedig verslagen en maakte misbruik van zijn militaire macht om La Belgique (zoals de Fransen de Zuidelijke Nederlanden noemden), dat hij reeds geannexeerd had door de Oostenrijkers als Frans gebied te doen erkennen. ‘18 avril1797 Bonaparte. Les accords de Leoben. L'Empereur d'Austriche abandonne La Belgique a la France.’ De betekenis van dit gebeuren is geschiedkundig zeer belangrijk. Voortaan zouden de Fransen België beschouwen als een verloren Frans gebied! Later met de vrede van Campoformo op 17 okt. 1797 stond Oosterijk officieel België af aan Frankrijk in ruil voor de bezittingen van Venetië, wat een brutaal einde maakte aan de historische vrijheid van die republiek. Dit alles werd nogmaals bevestigd op het Congres van Rastatt op 9 december 1797. (Na de nederlaag van Napoleon, de verbanning van Napoleon naar het eiland Elba en zijn ontsnapping en terugkeer, stelde Napoleon een nieuwe vrede in het vooruitzicht. Maar deze vrede werd afgewezen omdat Napoleon België blijvend als een deel van Frankrijk beschouwde en de geallieerden dit gebied niet wilden teruggeven. Napoleon viel daarop in (België) de Nederlanden binnen -(Ook in 1830 was het de bedoeling België naar Frankrijk te doen terugkeren en weer verijdelde de geallieerden dit plan wat uiteindelijk tot het Belgisch Koninkrijk leidde)- In 1814, na 20 jaar bezetting, werd door het Congres van Wenen de vrijheid van de Nederlanden hersteld. Het Zuiden werd bij het Noorden gevoegd niet omdat die diplomaten gevoel voor volkse geschiedenis hadden maar eenvoudig omdat Oostenrijk de vroegere Nederlanden als verkocht aan Frankrijk beschouwde een het gebied niet meer terug wilde aanvaarden. Er bleef geen andere keuze. Nu hadden de Bisschoppen gehoopt de oude voorrechten van het Ancienne Régime terug te krijgen maar zij kwamen bedrogen uit. Er was een nieuwe tijd en zij mochten niet meer heersen over doop, huwelijk, dood en begraafplaatsen De burgerlijke stand ingevoerd onder Napoleon bleef behouden. Dat maakte de Bisschoppen van Franse nationaliteit ontevreden en zij opposeerde de nieuwe Koning in zijn poging een lekenstaat op te bouwen waar vrijheid van Geloof en opinie aan iedereen gegeven werd. De Katholieke kerk was niet meer dan andere groepen in de staat en had geen bevoorrechte positie meer. Daarom zou de kerk later een pakt sluiten met de Liberalen atheïsten om de macht te grijpen in een afgescheurde eigen (Belgisch) deel van het land. Tijdens die periode van het 'Verenigd Koninkrijk der Nederlanden' heette de orde van de Nederlandse Leeuw voor de Franstalige Nederlanders , ‘Ordre du Lion Belgique' De officiële benaming van de Nederlandse taal voor de Franstaligen was: la langue Belgique. Te Brussel verscheen het 'Belgisch' blad, 'Ie courrier des Pays bas' Maar terzelfder tijd wordt b.v. de naam van het Brussels blad 'Ie Belge', duidelijk in de zin van Zuid Nederlander (tegenover Hollander) gebruikt. .

De gedwongen verfransing zou ook dit woordje 'Belgique' weldra tot een zuiver Franstalig begrip maken De opgelegde revolutionaire centralisatie van bestuur, waarmede de oude Middeleeuwse grenzen uitgewist werden, gaf aan het adjectief Belgique een politieke en geografische betekenis die het tot dan toe nog niet gehad had. . Minister Charles Rogier (geboren in Frankrijk) van de eerste Belgische regering (1831) zei het zeer duidelijk 'nous détruirons peu a peu l'élément germanique en Belgique' .

Belgique wordt een substantief Reeds bij het oprichten van het Koninkrijk der Nederlanden (Belgium), had men er aan gedacht het gebied het Koninkrijk der twee Belgiën te noemen. Noord en Zuid Nederland. België betekende dan nog "Nederland!". Logisch want er was toen nog geen staat België geweest. Bij de scheuring tussen Noord en Zuid in 1830 en de daarop-volgende nieuwe staatsvorming worden Belgique (van Belgica) en België (van Belgium) de officiële namen van de nieuwe staat; Belge(f) en Belg de namen van de onderdanen van die staat, en Belge(f) en Belgisch de daarbij behorende bijvoeglijke naam woorden Natuurlijk ontstond er toen een geschiedschrijving die er op uit was het België van 1830 met de Belgae van Caesar te verbinden; juist zoals de Hollandse geschiedschrijving het koninkrijk van de elf provinciën aan de Bataven probeerden vast te knopen. Maar dat was duidelijk geschiedenisvervalsing. In feite hebben de woorden België, Belg en Belgisch in 1830 echter een gehele nieuwe, beperkte en beperkende betekenis gekregen Nadat Henri Conscience de 'Leeuw van Vlaenderen' schreef zou voortaan het Nederlands sprekend gedeelte van de nieuwe staat Belgique, de Dietse bevolking van de Zuidelijke Nederlanden, niet meer als BELGI dat wil zeggen als Nederlanders aangeduid worden, maar nu als Vlamingen! . Ook al waren het Limburgers of Brabanders.

In kort:
1585, 1794 en 1830 zijn drie belangrijke gebeurtenissen geweest in de geschiedenis van het Zuid Belgische (Nederlandse) volk, taal en cultuur. Après siècles d'esclavage. na eeuwen slavernij zijn de (Franstalige) Belgen eindelijk vrij.. 'Als nationalisme verfoeilijk is, dan is het Belgisch nationalisme wel het verfoeilijkste" . Want er is geen Belgische volk maar een multiculturele bevolking zoals nu officieel gezegd wordt! Dit land is heeft de eerste werkelijke bezetting gekend en wel twintig jaar lang door de Franse legers De Fransen hebben steeds gepoogd dit land te onderwerpen door herhaaldelijke invallen met hun troepen. Stukken van de Nederlanden zoals Duinkerken zijn door de Franse legers veroverd. Het is waar dat tweemaal de Duitsers België bezet hebben in hun oorlogen tegen Frankrijk en dat tweemaal voor vier jaar lang Maar in de Verenigde Nederlanden waren wij Belgi vrije mensen. Het Nederlands was de nationale taal en er werden scholen voor de volkskinderen opgericht die, na de aftocht van de Nederlandse Troepen, door de nieuwe Belgen weer gesloten werden. De gemeentebesturen wilden de kosten van die dorpsscholen niet dragen. Men kan zeggen dat, wat men nu Vlamingen noemt, het enige volk in de wereld is dat, volgens de Belgische officiële pseudo-geschiedenis, zichzelf bezet heeft. Want wij waren Nederlanders onder de Nederlanders. In een Nederland zouden wij in de Nederlandse cultuur, waarvan wij de grondleggers waren, opgenomen worden. In België echter werden wij verdrukt en verlaagd tot cultuurloos plebs; ook vandaag nog, in een zogenaamde multi-culturele samenleving mogen de Vlamingen in eigen hoofdstad hun eigen taal niet spreken en worden wij bestuurd door mensen die de taal van de meerderheid niet willen kennen De Vlamingen kunnen niet anders dan zich van het kleine België af te keren en in de Engelse taal en cultuur zich een weg door de wereld te banen. De Engelse en Duitse culturen zijn verwant aan de Nederlandse Wij hebben de Franstalige Belgen niet nodig. Wij zijn wereldburgers. De echte Belgen van de laatmiddeleeuwse en renaissance Gouden eeuwen. 

Inleiding - Frankrijk - Leopold - België - Vlaanderen - 1830 - Besluit